Bir kaç hat değiştirmiştim. Eski ve kullanılamaz durumda olan sim kartlarımdan birine küçük mütevazi bir mektup yazdım kaydettim ve sim kartı bir süre sakladım . Daha sonra sim kart elimde olmayan sebeplerle kayboldu. İçerisindeki mesajla gittiği için üzülmüştüm. Giriş kodunu yalnız ben bildiğim için kimse de bulup bana haber veremezdi. Bir süre sonra böyle bir kart olduğu da yavaş yavaş hafızamdan silindi.

 

 

Bu gece malzeme dolabımda ampermetre ararken elime küçük bir chip geldi. Üzerinde iki yıl önce bıraktığım izler hala duruyordu. Her nasıl geldiyse onca zaman dolabın dibinde bulunmayı bekliyormuş. Hemen bir telefon bulup kartı taktım. Biraz hırpalanmış olsa da hala çalışıyordu.

 

Kendim için kaydettiğim mesajı okuyunca çok tuhaf bir ürperti içimi kapladı. Hayal meyal hatırlıyorum. Mesajı dar bir zamanda yazmıştım. Garip olan tahminlerimin büyük oranda tutmuş olması.

 

O mesaj işte şöyle birşeydi ( yıl 2006 ) :

 

 

O iki sınavın birinden geçtim birinden kaldım. Her yer buz tutmuştu ve ertesi gün  atatürk parkındaki ağaçlar kökünden sökülecekti ben bunu bir gün sonra otobüs canımdan oha naralarıyla hayran hayran seyredecektim. Bu mektupta bahsettiğim 7 mesajı o chipte saklamışım bazıları 2004 senesine ait. Bazı özel ve son derece samimi mesajları 4 buçuk yıl sonra okumak çok ilginçti. Şimdi o insanlarla malesef görüşmüyorum bile. "Ben her zaman seninleyim" cümlesinin ne kadar sahte bir cümle olduğunu ancak 4.5 yıl sonra anlayabilecekmişim.

 

Geleceği kısmen görmüşüm. "Geçmişte yaşamak arkadaş bakımından zengin olmak demek sense yalnızsın... " demişim . Bu doğruydu fakat bir süre için doğruydu. Yalnız kaldım. Ama geçici bir süre için. Gerçi o bile yetti . Devasa bir arkadaş grubunu bir senede kaybetmek insana koymuyor değil. Sonuçta çok doğru bir tahmin yapmışım . Tebrik ettim kendimi. Mesajın apar topar yazıldığı özensizliğinden belli fakat etkisi benim için büyüktü.